Το Χάσκυ της Σιβηρίας είναι ένα σκληροτράχηλο και εργατικό σκυλί. Μόνο οι δυνατότερες ράτσες σκυλιών επιβίωσαν στους κρύους χειμώνες της Σιβηρίας και η φυλή έγινε πολύ ανθεκτική. Είναι όμως και ένας πιστός φίλος που δένεται με τα μικρά παιδιά.

Πρόκειται για μια καθαρά ελληνική φυλή, που εκτράφηκε και χρησιμοποιήθηκε, από την αρχαία ελληνική φυλή των Μολοσσών, στην κλασσική εποχή, αλλά και αργότερα, από τον Μέγα Αλέξανδρο, στις εκστρατείες του, που διέδωσαν το ελληνικό πολιτισμό και πνεύμα στον τότε γνωστό κόσμο. Υπέροχα σκυλιά, σκληραγωγημένα και πιστά, απαραίτητο εργαλείο των κτηνοτρόφων και όχι μόνο.

Το Γουίπετ θεωρείται απόγονος του ιταλικού Γκρέιχαουντ. Λόγω της ταχύτητάς του χρησιμοποιήθηκε στο κυνήγι του λαγού και σε αγώνες δρόμου.

Το σκυλί με τα γαλάζια γυάλινα μάτια και τις καταπληκτικές ικανότητες είναι εδώ. Και το όνομα αυτού, Καταχούλα. Ένα εξωτικό όνομα που την πρώτη φορά που το άκουσα σκέφτηκα: "Κάποιο μικρόσωμο σκυλί θα είναι με μαλλί μπούκλα για τα σαλόνια". Οταν όμως το είδα συμφώνησα με τον νονό του για αυτό το εξωτικό όνομα. Του πάει γάντι. Και τι σκύλος!!!

Το όνομα Borzoi προέρχεται από τις ρωσικές λέξεις Borzaja Sobaka που σημαίνουν "σκύλος γρήγορος σαν τον άνεμο". Η φυλή αναπτύχθηκε ανατολικά των Ουραλίων. Για εκατοντάδες χρόνια η ρωσική αυτοκρατορία χρησιμοποιούσε τα Μπορζόι για το κυνήγι κυρίως λύκων και λαγών.

Είναι μικρόσωμο με μεγάλο κεφάλι και είναι συγχρόνως φίλος και ανεξάρτητος, έξυπνος και αστείος, πεισματάρης και υπομονετικός. Το αθάνατο πνεύμα των τερριέ ευθύνεται για τον ήσυχο και φιλικό του χαρακτήρα που μπορεί να αλλάξει όταν κινδυνεύει ή αυτός, ή οι αγαπημένοι του.